W spektrofotometrii UV‑Vis (i ogólnie w analizie spektrofotometrycznej) przyjmuje się prawo Lamberta‑Beera, które w najczęściej używanej postaci można streścić jako: absorbancja A jest proporcjonalna do stężenia c, o ile pozostałe warunki są stałe (ta sama długość fali, ta sama kuweta i jej droga optyczna, to samo środowisko próbki oraz brak zjawisk powodujących nieliniowość).
W treści zadania podano punkt odniesienia: absorbancja 0,2 dla próbki o stężeniu 5 mg/L. Następnie pytanie dotyczy próbki o absorbancji 0,8 przy założeniu, że prawo jest spełnione. Skoro A ∝ c, można zapisać proporcję:
0,2 : 5 mg/L = 0,8 : c
Albo prościej zauważyć, że 0,8 jest cztery razy większe od 0,2. Zatem stężenie również powinno być cztery razy większe od 5 mg/L:
c = 4 × 5 mg/L = 20 mg/L
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Wartość 10 mg/L odpowiadałaby jedynie podwojeniu stężenia, a więc oczekiwanej absorbancji około 0,4. Wartość 15 mg/L oznaczałaby trzykrotny wzrost względem 5 mg/L, co dawałoby absorbancję około 0,6. Z kolei 25 mg/L to pięciokrotność 5 mg/L, czyli absorbancja około 1,0. Każda z tych opcji jest niespójna z podaną relacją proporcjonalności.
W praktyce laboratoryjnej takie przeliczenie jest użyteczne do szybkiej oceny, czy próbka mieści się w zakresie liniowym metody i czy nie wymaga rozcieńczenia. Gdy absorbancja rośnie zbyt mocno, w realnych pomiarach może pojawić się odchylenie od liniowości, dlatego w analizie ilościowej często stosuje się krzywą wzorcową z wieloma punktami, a nie tylko pojedynczą proporcję.
