W metodzie UV-Vis mierzy się, ile promieniowania o danej długości fali zostaje pochłonięte przez roztwór. Prawo Beer-Lamberta opisuje, że przy stałej długości fali oraz stałej drodze optycznej (np. tej samej kuwecie) absorbancja rośnie proporcjonalnie do stężenia analitu: A = ε·l·c, gdzie ε to molowy współczynnik absorpcji, l to długość drogi optycznej, a c to stężenie.
Dlatego, gdy obserwuje się liniowy wzrost absorbancji wraz ze wzrostem stężenia, wskazuje to na spełnienie założeń Beer-Lamberta i umożliwia analizę ilościową (krzywa kalibracyjna, metoda wzorca zewnętrznego lub dodatku wzorca).
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisanego zjawiska:
- Prawo Raoulta dotyczy zależności prężności pary składnika nad roztworem od składu (ułamka molowego) w roztworach idealnych, a nie pochłaniania światła.
- Prawo Henry’ego opisuje rozpuszczalność gazu w cieczy w funkcji ciśnienia cząstkowego gazu nad roztworem; również nie odnosi się do pomiaru absorbancji.
- Prawo Daltona dotyczy mieszanin gazów i sumowania ciśnień cząstkowych, a nie relacji absorbancja–stężenie w spektrofotometrii.
W praktyce laboratoryjnej warto pamiętać, że liniowość Beer-Lamberta może się pogarszać m.in. przy zbyt dużych stężeniach (oddziaływania międzycząsteczkowe), światle rozproszonym, niewłaściwym doborze długości fali czy zabrudzonej kuwecie. Wtedy konieczne bywa rozcieńczenie próbki i ponowny pomiar.
