Nefelometria jest metodą analizy optycznej, w której podstawą pomiaru jest rozproszenie promieniowania (najczęściej światła) na cząstkach znajdujących się w badanej próbce. Gdy w roztworze występują drobne cząstki (zawiesina, mętność, koloid), padająca wiązka nie tylko przechodzi dalej, ale też zmienia kierunek na skutek oddziaływania z cząstkami. Aparat mierzy natężenie tej składowej "odchylonej" od kierunku pierwotnego, zwykle pod ustalonym kątem.
Odpowiedź "Rozproszenia promieniowania." jest poprawna, bo opisuje zjawisko fizyczne, które generuje sygnał analityczny w nefelometrii: im więcej i/lub większe cząstki w próbce, tym więcej światła ulega rozproszeniu (w typowych warunkach pomiarowych).
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "Przemian jądrowych." dotyczy zjawisk z fizyki jądrowej (radioaktywność, reakcje jądrowe) i nie stanowi podstawy metod takich jak nefelometria, które są metodami optycznymi.
- "Absorpcji promieniowania." to zasada charakterystyczna dla spektrofotometrii absorpcyjnej (pomiar ubytku natężenia wiązki po przejściu przez próbkę). W nefelometrii sygnałem nie jest ubytek, lecz światło rozproszone rejestrowane przez detektor.
- "Zmiany potencjału." wiążą się z metodami elektrochemicznymi (np. potencjometrią). To inny mechanizm pomiaru niż metody oparte na optyce i rozpraszaniu.
W praktyce przemysłu chemicznego wiedza o tym, czy metoda opiera się na absorpcji czy rozproszeniu, pomaga dobrać właściwą aparaturę do kontroli jakości (np. mętności) oraz poprawnie interpretować wskazania przy zmianach składu i stanu dyspersji medium procesowego.
