W terenowym etapie oceny stanu środowiska prace nad glebą zaczyna się od rekonesansu i wstępnej dokumentacji. Chodzi o to, aby opisać materiał glebowy w sposób ogólny: warunki miejsca, podstawowe cechy gruntu, widoczne elementy profilu/warstw, uwagi istotne dla doboru punktów poboru i dalszych działań. Taki zapis porządkuje pracę, pozwala porównać stanowiska i stanowi punkt odniesienia do późniejszych wyników.
Odpowiedź "wstępny opis gruntu" jest więc poprawna, bo odpowiada czynności, którą wykonuje się na starcie prac terenowych: jest szeroka, obejmuje obserwacje możliwe "od ręki" i nie zakłada, że wykonano już specjalistyczne pomiary.
Pozostałe propozycje odnoszą się do elementów bardziej szczegółowych:
- "opis próchnicy" – dotyczy jednej cechy gleby; wymaga rozpoznania poziomów/warstw i oceny zawartości materii organicznej. Nie jest to zawsze jedyny ani pierwszy obowiązkowy punkt opisu w terenie.
- "opis zanieczyszczeń gruntu" – może być istotny w badaniach skażenia, ale nie stanowi uniwersalnego, podstawowego kroku dla każdego badania gleb; dodatkowo bywa, że zanieczyszczenia wymagają potwierdzenia analizą.
- "wstępny opis składu granulometrycznego" – granulometria (uziarnienie) to parametr, który często określa się metodami laboratoryjnymi lub co najmniej wg ściśle przyjętych procedur terenowych; nie jest to typowy "pierwszy obowiązkowy" zapis w każdej sytuacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "podczas badania w terenie należy wykonać…", często chodzi o czynność ogólną i wstępną (dokumentacja/oględziny), a nie o wybór jednego, wąskiego parametru opisowego.
