Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) ma określony znamionowy prąd różnicowy IΔn, czyli wartość, do której odnosi się ocena zadziałania. W zadaniu oba wyłączniki mają IΔn = 30 mA. Z treści wynika kryterium oceny: prąd wyzwalający nie powinien być mniejszy niż 0,5 IΔn oraz nie powinien przekraczać IΔn. Oznacza to, że urządzenie uznaje się za działające prawidłowo, jeżeli prąd zadziałania mieści się w zadanym przedziale.
Krok 1: wyznacz dolną granicę.
0,5·IΔn = 0,5·30 mA = 15 mA.
Krok 2: wyznacz górną granicę.
Górną granicą jest IΔn = 30 mA.
Krok 3: porównaj wyniki z tabeli z zakresem 15–30 mA.
Jeśli prąd zadziałania pierwszego wyłącznika jest w zakresie 15–30 mA, pierwszy uznaje się za sprawny. Jeśli prąd zadziałania drugiego wyłącznika jest poniżej 15 mA (zbyt "czuły" w świetle przyjętego kryterium) albo powyżej 30 mA (zbyt "mało czuły"), to drugi uznaje się za niespełniający wymagania.
Odpowiedź "pierwszy działa prawidłowo, a drugi działa nieprawidłowo." wynika z tego, że tylko pierwszy mieści się w wymaganym przedziale, a drugi ma wynik poza granicami. Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo zakładają, że oba wyniki mieszczą się w przedziale (co przeczy danym z tabeli) albo że oba są poza przedziałem (co również nie zgadza się z tabelą), ewentualnie odwracają ocenę względem porównania do granic 15 mA i 30 mA.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw przelicz 0,5·IΔn na konkretną wartość, zapisz przedział liczbowy, a dopiero potem oceniaj wyniki pomiaru. To zmniejsza ryzyko pomyłek pod presją czasu.
