Anzeikonia to stan, w którym obrazy powstające w prawym i lewym oku są postrzegane jako różnej wielkości. W praktyce badań obuocznych sprawdza się wtedy, czy pacjent widzi odpowiadające sobie elementy testu jako równe, czy różne. W teście klamrowym różnica wysokości lub wielkości klamer wskazuje właśnie na nierówny rozmiar obrazów odbieranych przez oba oczy.
Dlatego odpowiedź anzeikonię jest poprawna. Pacjent nie zgłasza tu przesunięcia elementów względem siebie, zaniku jednego z symboli ani braku wrażenia głębi. Zauważa natomiast zmianę wielkości jednego z obrazów. To jest cecha charakterystyczna anzeikonii, często analizowanej przy różnicach refrakcji między oczami lub po zmianach wpływających na powiększenie obrazów.
Odpowiedź forię należy odrzucić, ponieważ foria dotyczy utajonej tendencji oczu do odchylania się od prawidłowego ustawienia. W testach wykrywających forię ocenia się kierunek i wielkość odchylenia, a nie różnicę rozmiaru figur. Odpowiedź brak stereoskopii także jest nieprawidłowa, bo stereoskopia odnosi się do widzenia głębi i przestrzenności, a nie do porównania wielkości dwóch obrazów. Z kolei tłumienie jednego oka oznacza, że informacja z jednego oka jest częściowo lub całkowicie ignorowana; wtedy częściej znika część obrazu, zamiast być widziana jako większa lub mniejsza.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: różna wielkość obrazów = anzeikonia, odchylenie ustawienia oczu = foria, utrata widzenia głębi = brak stereoskopii, zanikanie obrazu jednego oka = tłumienie. Taki sposób porządkowania pojęć ułatwia szybkie odróżnianie zaburzeń widzenia obuocznego i poprawną interpretację wyników prostych testów ortoptycznych.
