Problemy w relacjach społecznych są jednym z częstszych czynników ograniczających uczestnictwo (w domu, w edukacji, pracy i społeczności). W podejściu terapii zajęciowej oznacza to potrzebę zaplanowania interwencji, które poprawią funkcjonowanie w sytuacjach społecznych, a nie omijania trudności.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: zaproponowanie terapii zajęciowej ukierunkowanej na zdolności społeczne wynika z logiki procesu terapeutycznego: po rozpoznaniu deficytu/ograniczenia tworzy się cele (np. lepsza komunikacja, współpraca, inicjowanie kontaktu) i dobiera aktywności, które te cele ćwiczą w bezpiecznych warunkach.
Przykładowe formy działań w OT (zależnie od potrzeb i możliwości podopiecznego):
- trening komunikacji i zachowań społecznych w sytuacjach zadaniowych,
- zajęcia grupowe budujące współpracę i role,
- ćwiczenie planowania i udziału w aktywnościach środowiskowych,
- monitorowanie postępów i modyfikacja planu terapii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- Zignorować problem… – pomija istotny obszar funkcjonowania, przez co terapia może nie przełożyć się na realne uczestnictwo i poprawę jakości życia.
- Skierować do lekarza psychiatry – sama trudność w relacjach nie zawsze oznacza konieczność konsultacji lekarskiej; terapeuta zajęciowy powinien najpierw zaplanować interwencję w swoim zakresie. Oczywiście w praktyce możliwa jest współpraca interdyscyplinarna, ale nie jest to jedyne ani automatyczne działanie.
- Zaproponować unikanie kontaktów – wzmacnia izolację i utrwala trudności; zwykle stoi w sprzeczności z celem terapii zajęciowej, jakim jest zwiększanie udziału w życiu społecznym.
Na egzaminie warto pamiętać: odpowiedź zgodna z terapią zajęciową zwykle koncentruje się na funkcjonowaniu, uczestnictwie i doborze aktywności, a nie na rezygnacji z aktywności lub ignorowaniu problemu.
