W ścianach zewnętrznych z ociepleniem oraz okładziną typu siding (zwykle na ruszcie i z przestrzenią wentylowaną) warstwa termoizolacyjna jest narażona na ruch powietrza po stronie zewnętrznej. Jeśli izolacja nie jest osłonięta, wiatr może powodować przewiewanie i pogorszenie jej skuteczności, a w skrajnych przypadkach także uszkodzenia powierzchniowe lub przenoszenie drobnych włókien/pyłu.
Dlatego od strony zewnętrznej stosuje się wiatroizolację (np. membranę wiatroizolacyjną), której zadaniem jest:
- ograniczenie przepływu powietrza przez i przy termoizolacji (mniejsze straty ciepła),
- ochrona izolacji przed nawiewanym pyłem i zawilgoceniem od opadów przenoszonych wiatrem,
- zachowanie możliwości odprowadzania wilgoci na zewnątrz (często jest to warstwa paroprzepuszczalna, zależnie od systemu).
Odpowiedź "hydroizolacją" jest nieadekwatna, ponieważ hydroizolacje projektuje się głównie jako ochronę przed wodą w warunkach stałego/bezpośredniego oddziaływania (np. fundamenty, tarasy, łazienki), a nie jako typową warstwę w elewacji wentylowanej z okładziną.
Odpowiedź "paraizolacją" również nie pasuje: paroizolacja (bariera/paroszczelna warstwa) jest najczęściej stosowana po stronie wewnętrznej przegrody, aby ograniczać napływ pary wodnej z pomieszczeń do warstw chłodniejszych. Umieszczenie jej po stronie zewnętrznej mogłoby zaburzyć pracę przegrody i utrudniać wysychanie.
"Chemoizolacja" nie jest właściwym określeniem w tym kontekście robót elewacyjnych i nie opisuje warstwy pełniącej funkcję osłony termoizolacji przed przewiewaniem.
W praktyce na egzaminie warto kojarzyć: z zewnątrz przy elewacji wentylowanej – warstwa przeciw wiatrowi, od środka – warstwa ograniczająca przenikanie pary wodnej (jeśli jest wymagana w danym układzie).
