W ochronie antykorozyjnej konstrukcji stalowych kluczowe znaczenie ma przygotowanie podłoża oraz zastosowanie właściwego systemu powłokowego. Po usunięciu zanieczyszczeń (pył, tłuszcze, pozostałości po procesach chemicznych) często stosuje się warstwę podkładową, czyli grunt/primer. Jej zadaniem jest zwiększenie przyczepności kolejnych warstw, poprawa zwilżania podłoża oraz stworzenie stabilnej bazy pod warstwy międzywarstwowe i nawierzchniowe.
Odpowiedź "warstwą ścierniwa" jest nieprawidłowa, ponieważ ścierniwo jest materiałem używanym w procesach czyszczenia strumieniowo-ściernego lub obróbki powierzchni, a nie warstwą, którą pozostawia się jako część docelowej powłoki ochronnej. "Ług sodowy" to środek chemiczny, który może występować w technologiach mycia/odtłuszczania, ale nie stanowi typowej warstwy zwiększającej przyczepność w systemach malarskich i jego pozostawienie na powierzchni mogłoby wręcz pogorszyć własności powłoki. "Bitum" jest kojarzony głównie z izolacjami przeciwwilgociowymi i hydroizolacjami; w ochronie antykorozyjnej stali stosuje się inne, dedykowane systemy powłokowe, a bitum nie pełni roli standardowego gruntu poprawiającego przyczepność farb antykorozyjnych.
Na egzaminie warto zapamiętać schemat: czyszczenie i odtłuszczanie + (wymagane przygotowanie profilu chropowatości) + grunt/podkład + kolejne warstwy ochronne. Dzięki temu łatwiej odróżnić materiały do obróbki (np. ścierniwo) od materiałów, które tworzą właściwą powłokę.
