Przewód ochronny PE jest elementem ochrony przeciwporażeniowej: ma zapewnić drogę przepływu prądu zwarciowego (np. przy uszkodzeniu izolacji), tak aby zabezpieczenie zadziałało i nastąpiło samoczynne wyłączenie zasilania. W praktyce egzaminacyjnej, gdy w zadaniu podano wyłącznie przekrój żyły fazowej i pytanie brzmi o minimalny przekrój PE, stosuje się metodę tabelaryczną.
Zgodnie z PN-HD 60364-5-54 (sekcja 543.1.1) minimalny przekrój PE można dobrać z Tablicy 54.3 w zależności od przekroju przewodu fazowego S:
- gdy S ≤ 16 mm2 → PE ma taki sam przekrój jak S,
- gdy 16 mm2 < S ≤ 35 mm2 → PE wynosi 16 mm2,
- gdy S > 35 mm2 → PE wynosi S/2.
W zadaniu przewód fazowy ma S = 50 mm2, a więc spełnia warunek S > 35 mm2. Stosujemy zatem regułę tabelaryczną: PE = S/2 = 50/2 = 25 mm2. To jest wartość minimalna, która wynika z normy bez konieczności wykonywania obliczeń zwarciowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? 20 mm2 i 35 mm2 nie odpowiadają żadnej regule minimalnej z Tablicy 54.3 dla S = 50 mm2; pierwsza jest zbyt mała, druga jest nieuzasadnionym zawyżeniem względem zasady S/2. 50 mm2 jest przekrojem równym fazie, co bywa poprawne przy małych przekrojach (S ≤ 16 mm2), ale dla S > 35 mm2 norma dopuszcza minimalnie połowę przekroju, więc 50 mm2 nie jest odpowiedzią na pytanie o minimum.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pada słowo "minimalny" i podany jest tylko przekrój żyły fazowej, najczęściej chodzi o szybki dobór z Tablicy 54.3, a nie o metodę obliczeniową wymagającą danych zwarciowych.
