Podczas obracania na boki osoby leżącej, całkowicie niesamodzielnej, priorytetem jest zapobieganie upadkowi lub ześlizgnięciu z łóżka. U podopiecznej ze znaczną nadwagą ryzyko wzrasta, bo większa masa ciała utrudnia kontrolę ruchu w trakcie zmiany pozycji i sprzyja "przetoczeniu" w kierunku krawędzi materaca.
Odpowiedź "barierki ochronne" jest właściwa, ponieważ barierki tworzą pasywną barierę po bokach łóżka. Nie obracają pacjentki (to wykonuje opiekun), ale skutecznie ograniczają możliwość zsunięcia się poza obrys łóżka w newralgicznym momencie manewru.
Pozostałe propozycje nie spełniają tego celu:
- "krążki pod pośladki" zmniejszają tarcie i pomagają w przesuwaniu ciała (np. wyżej w łóżku), lecz same w sobie nie stanowią zabezpieczenia bocznego przed upadkiem podczas obracania.
- "ruchome wezgłowie" służy do ustawiania kąta oparcia (zmiany pozycji tułowia), ale nie chroni przed ześlizgnięciem na bok w trakcie przewracania.
- "drabinki przyłóżkowe" wymagają aktywnego chwytania i współpracy podopiecznej; przy całkowitej niesamodzielności nie można na nich polegać jako na rozwiązaniu bezpieczeństwa.
W praktyce, przy czynnościach pielęgnacyjnych takich jak obracanie, zmiana pościeli czy higiena w łóżku, barierki są jednym z podstawowych elementów zwiększających bezpieczeństwo, bo ograniczają skutki nagłego przesunięcia ciała w kierunku krawędzi.
