W rozwoju dziecka ocena "czy to norma" opiera się na typowych kamieniach milowych oraz na tym, jak szeroka jest rozpiętość wieku osiągania danej umiejętności. Skakanie na jednej nodze wymaga jednocześnie równowagi, koordynacji, siły kończyn dolnych i kontroli posturalnej, dlatego zwykle pojawia się później niż podstawowe formy biegania czy skakania obunóż.
Umiejętność "potrafi skakać na jednej nodze" bywa w materiałach rozwojowych częściej przypisywana do wieku około 4 lat. Jeśli trzylatek wykonuje taki skok samodzielnie, stabilnie i powtarzalnie, może to oznaczać rozwój wyprzedzający w zakresie motoryki dużej, a nie "błąd" czy "brak normy". Pytanie dotyczy jednak tego, czy jest to typowe dla wieku 3 lat, więc właściwe jest stwierdzenie, że ta umiejętność rozwija się później.
Odpowiedź "Tak, jest to typowe dla trzylatków" jest myląca, bo miesza fakt, że część dzieci potrafi wcześniej, z tym, co jest najczęstsze w populacji. Odpowiedź "Tak, ale tylko jeśli dziecko jest dziewczynką" wprowadza nieuzasadnione kryterium płci — sprawności motoryczne różnią się indywidualnie, a płeć nie stanowi prostego warunku osiągnięcia tej konkretnej umiejętności. Odpowiedź "Nie, ta umiejętność rozwija się wcześniej" również jest niezgodna z typową sekwencją: wcześniej oczekuje się raczej skakania obunóż, wchodzenia po schodach naprzemiennie, biegu i prostych elementów równowagi.
Wskazówka praktyczna dla opiekunki: przy obserwacji warto doprecyzować kryterium (jeden skok czy seria, czas utrzymania równowagi, samodzielność, pewność ruchu) oraz porównać je z innymi umiejętnościami motorycznymi dziecka. Pojedynczy "udany skok" nie zawsze oznacza utrwaloną umiejętność.
