Natarcie to taktyka ofensywna, w której prąd gaśniczy kieruje się możliwie bezpośrednio na ognisko pożaru, zwykle z bliskiej odległości i często z wejściem do strefy zagrożenia. Taki sposób działań ma sens tylko wtedy, gdy pożar jest kontrolowalny i istnieją warunki do bezpiecznego prowadzenia działań wewnętrznych.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Kiedy pożar jest na wczesnym etapie i jest mały". W fazie początkowej lub wzrostu pożaru strażacy mają większą szansę na szybkie stłumienie ognia, ograniczenie rozprzestrzeniania oraz ochronę ludzi i mienia. Zwykle łatwiej też utrzymać drogi odwrotu, a obciążenia termiczne i zadymienie mogą być jeszcze na poziomie umożliwiającym działania, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa.
Odpowiedź "Kiedy pożar jest na zaawansowanym etapie i jest duży" jest błędna, ponieważ duży, rozwinięty pożar częściej oznacza wysokie ryzyko: możliwą utratę widoczności, ekstremalne temperatury, szybkie rozgorzenie i zagrożenie zawaleniem konstrukcji. W takich warunkach priorytetem staje się ochrona ratowników, a częściej przyjmuje się taktykę defensywną (obronę) z pozycji bezpiecznych, często z zewnątrz obiektu.
Odpowiedź "Kiedy pożar jest na etapie gaszenia resztek ognia" jest błędna, bo jest to faza dogaszania. Wtedy zwykle nie prowadzi się klasycznego natarcia na główne ognisko, tylko lokalizuje i likwiduje zarzewia, kontroluje ukryte przestrzenie i zapobiega ponownemu zapłonowi.
Odpowiedź "Kiedy pożar jest na etapie kontroli sytuacji" także jest błędna, ponieważ "kontrola sytuacji" nie opisuje momentu doboru taktyki natarcia; to raczej element dowodzenia i monitorowania działań. O wyborze natarcia decydują konkretne warunki: rozmiar i faza pożaru, stabilność konstrukcji, możliwość ewakuacji/wycofania oraz dostępne siły i środki.
Wskazówka egzaminacyjna: kojarz natarcie z "wejściem i szybkim opanowaniem" pożaru kontrolowalnego, a obronę z "utrzymaniem bezpieczeństwa i ograniczaniem skutków" przy pożarach dużych lub zagrażających zawaleniem.
