We flotacji (najczęściej pianowej) rozdział ziaren opiera się na różnicach właściwości powierzchniowych, czyli na tym, czy ziarno jest zwilżane przez wodę i jak "chętnie" łączy się z granicą faz woda–powietrze. Kluczowym pojęciem jest hydrofobowość: ziarno hydrofobowe słabo zwilża się wodą, dzięki czemu łatwiej przyczepia się do pęcherzyka powietrza i może zostać wyniesione do warstwy piany.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "hydrofobowe": to właśnie takie ziarna mają tendencję do adsorpcji na powierzchni pęcherzyków i unoszenia się z pianą do przelewu koncentratu (lub innego produktu flotacyjnego), zależnie od układu technologicznego.
Odpowiedź "hydrofilne" jest błędna, bo ziarna hydrofilne dobrze zwilżają się wodą, preferują fazę ciekłą i zwykle nie tworzą trwałego kontaktu z pęcherzykami; pozostają w pulpie i trafiają częściej do odpadu (ogonów), jeśli nie zostaną zmodyfikowane reagentami.
Odpowiedzi "hydrostatyczne" oraz "hydrodynamiczne" są niepoprawne, ponieważ odnoszą się do zjawisk mechaniki płynów (statyka i dynamika cieczy), a nie do zwilżalności i energii powierzchniowej ziaren. W kontekście pytania nie opisują cechy materiału decydującej o przyczepianiu się do pęcherzyków.
- Wskazówka do nauki: zapamiętaj regułę: flotuje (idzie z pianą) to, co jest hydrofobowe.
- Egzaminacyjnie: gdy w odpowiedziach pojawiają się terminy z "hydro-", sprawdź, czy dotyczą zwilżalności (fobowe/filne), czy opisu ruchu cieczy (statyczne/dynamiczne).
