W diagnostyce silnika trójfazowego typowo wykonuje się dwa niezależne zestawy pomiarów:
- Rezystancję uzwojeń (dla par U1–U2, V1–V2, W1–W2) – pozwala wykryć m.in. przerwę (rezystancja bardzo duża) albo podejrzenie zwarcia międzyzwojowego (rezystancja podejrzanie mała względem pozostałych faz).
- Rezystancję izolacji między uzwojeniami a obudową (korpusem) – pozwala ocenić, czy występuje zwarcie doziemne, czyli przebicie izolacji na obudowę.
Odpowiedź "zwarcie między uzwojeniem W1-W2, a obudową silnika" jest zgodna z sytuacją, gdy pomiar izolacji wskazuje wyraźnie pogorszoną izolację właśnie tej fazy względem obudowy. W praktyce oznacza to upływ prądu do korpusu silnika i ryzyko zadziałania zabezpieczeń lub porażenia przy uszkodzeniu ochrony.
Odpowiedź "przerwę w uzwojeniu U1-U2" byłaby zasadna, gdyby rezystancja U1–U2 była skrajnie większa od pozostałych (lub wskazywała przerwę obwodu). Sama niska izolacja do obudowy nie świadczy o przerwie.
Odpowiedź "zwarcie między uzwojeniami U1-U2 oraz W1-W2" opisuje zwarcie faza–faza (między uzwojeniami), którego potwierdzenia szuka się w pomiarach między uzwojeniami oraz w charakterystycznych odchyleniach, a nie w relacji do obudowy.
Odpowiedź "przerwę w uzwojeniu V1-V2" analogicznie wymagałaby wskazań typowych dla przerwy w fazie V, czyli znaczącego wzrostu rezystancji tej fazy w porównaniu z pozostałymi.
Na egzaminie kluczowe jest rozróżnienie: uzwojenie–uzwojenie (zwarcie między fazami/międzyzwojowe) oraz uzwojenie–obudowa (uszkodzenie izolacji doziemnej). To zwykle rozstrzyga, która diagnoza jest poprawna.
