W miareczkowaniu punkt końcowy wyznacza się najczęściej na podstawie zachowania wskaźnika (lub innego sygnału, np. potencjometrycznego). Dla wskaźników barwnych typowym kryterium jest trwała zmiana barwy po dodaniu niewielkiej porcji (kropli) roztworu miareczkującego i dokładnym wymieszaniu.
Jeżeli po dodaniu kilku kropli roztworu miareczkującego pojawia się fioletowe zabarwienie, ale po chwili roztwór wraca do barwy pierwotnej, to znaczy, że zabarwienie było nietrwałe. Najczęściej wynika to z tego, że w badanej próbce wciąż znajduje się oznaczana substancja (analityt), która reaguje z dodanym titrantem. Chwilowy "sygnał" barwy może pojawić się lokalnie w miejscu dodania kropli, zanim roztwór zostanie w pełni wymieszany lub zanim reakcja dobiegnie końca w całej objętości.
Dlatego odpowiedź "Miareczkowanie nie zostało jeszcze zakończone." jest poprawna: do osiągnięcia punktu końcowego potrzeba jeszcze takiej ilości titranta, aby po wymieszaniu pozostał jego niewielki nadmiar powodujący utrzymanie barwy wskaźnika przez określony czas (w praktyce laboratoryjnej często przyjmuje się kilkanaście–kilkadziesiąt sekund, zależnie od metody).
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo:
- Stwierdzenie, że miareczkowanie zostało zakończone, wymagałoby trwałej zmiany barwy, a nie efektu zanikającego.
- Ocena "doszło do błędu" jest zbyt daleko idąca: zanikająca barwa jest typową obserwacją przed punktem końcowym i sama w sobie nie dowodzi błędu wykonania.
- Wniosek, że roztwór miareczkujący jest nieodpowiedni, również nie wynika z opisu: gdy titrant jest właściwy, wskaźnik może wykazywać krótkotrwałe zabarwienie przed osiągnięciem końca miareczkowania.
Wskazówka praktyczna: pod koniec miareczkowania dodawaj titrant kroplami, każdorazowo dokładnie mieszając i obserwując, czy zabarwienie utrzymuje się po wyrównaniu w całej objętości.
