W robotach wykończeniowych typu tynkowanie lub malowanie ścian podstawą przedmiaru jest powierzchnia robót w m². Kluczowe jest więc dobranie takiego sposobu obliczeń, aby wynik miał jednostkę m².
Poprawne podejście polega na:
- pomiarze wszystkich odcinków ścian w pomieszczeniu o nieregularnym obrysie (wnęki, załamania, wykusze),
- zsumowaniu ich do rzeczywistego obwodu w rozwinięciu,
- pomnożeniu przez wysokość w świetle, co daje powierzchnię ścian w m²,
- uwzględnieniu zasad dotyczących otworów okiennych i drzwiowych (tam, gdzie metodyka obmiaru przewiduje odjęcia),
- przyjęciu narzutu materiałowego adekwatnego do materiału i technologii, zamiast jednej stałej wartości dla wszystkich robót.
Odpowiedzi odwołujące się do iloczynu powierzchni podłogi i wysokości prowadzą do wyniku w m³, czyli do objętości. Taka wielkość jest typowa dla robót objętościowych (np. zasypki), ale nie opisuje robót powierzchniowych ścian.
Odpowiedzi ze stałym procentem strat są mylące, bo wysokość narzutu zależy od rodzaju materiału, sposobu aplikacji i stopnia skomplikowania pomieszczenia. W praktyce narzut powinien wynikać z przyjętej metodyki/normatywów oraz doświadczenia dla danej technologii, a nie z jednego "uniwersalnego" procentu.
