W relacyjnej bazie danych klucz podstawowy (PRIMARY KEY) to atrybut lub zestaw atrybutów, który jednoznacznie identyfikuje każdy rekord w tabeli. Oznacza to m.in. brak duplikatów oraz możliwość stabilnego łączenia danych z innych tabel (np. wizyt, badań, zleceń) przez klucze obce.
Odpowiedź "numerze PESEL" jest poprawna w typowym, szkolnym ujęciu projektowania bazy pacjentów, ponieważ PESEL jest powszechnie stosowanym identyfikatorem osoby i zasadniczo spełnia warunek unikatowości, co czyni go kandydatem na klucz podstawowy.
Pozostałe propozycje nie są dobrym kluczem podstawowym:
- "nazwisku" — nazwiska mogą się powtarzać u wielu osób, więc nie zapewniają jednoznacznej identyfikacji rekordu.
- "imieniu" — imiona powtarzają się bardzo często; wykorzystanie ich jako klucza prowadziłoby do konfliktów i błędnych powiązań danych.
- "adresie" — adresy mogą być wspólne dla kilku osób (np. rodzina), mogą się zmieniać w czasie i bywają zapisywane w różnych formatach, przez co nie są stabilnym identyfikatorem.
W praktyce systemów medycznych często stosuje się także wewnętrzny identyfikator pacjenta (np. ID nadawane przez system) jako klucz podstawowy, a PESEL przechowuje jako pole unikatowe lub indeksowane — dzięki temu baza lepiej obsługuje przypadki braku PESEL i zmniejsza ryzyko problemów integracyjnych. Na egzaminie kluczowe jest jednak rozpoznanie, że klucz podstawowy ma być polem unikatowym, a dane opisowe (imię, nazwisko, adres) zwykle takim polem nie są.
