W pierwszej pomocy obowiązuje uporządkowana sekwencja działań (BLS), której celem jest szybkie rozpoznanie stanu poszkodowanego i podjęcie właściwych kroków bez niepotrzebnych opóźnień. Po wstępnej, automatycznej ocenie bezpieczeństwa miejsca zdarzenia pierwszym krokiem przy osobie leżącej i podejrzanie nieprzytomnej jest ocena reakcji (sprawdzenie, czy poszkodowany reaguje na głos i delikatne potrząśnięcie za ramiona).
Odpowiedź "Sprawdź reakcję osoby." jest poprawna, ponieważ to właśnie ten etap pozwala stwierdzić, czy poszkodowany jest przytomny. Jeśli reaguje, postępowanie będzie inne (np. obserwacja, wezwanie pomocy zależnie od stanu). Jeśli nie reaguje, uznaje się go za nieprzytomnego i przechodzi do kolejnych czynności.
- "Zadzwoń po pomoc medyczną." – wezwanie pomocy jest kluczowe, ale następuje po stwierdzeniu braku reakcji. Najpierw trzeba więc potwierdzić, że poszkodowany nie odpowiada.
- "Sprawdź oddech osoby." – ocena oddechu jest ważnym krokiem, jednak wykonuje się ją dopiero po braku reakcji i po udrożnieniu dróg oddechowych. Dodatkowo nie wolno jej przeciągać: trwa maksymalnie 10 sekund metodą "patrz-słuchaj-czuj".
- "Rozpocznij resuscytację krążeniowo-oddechową." – RKO rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy brak jest prawidłowego oddechu (oddech nieobecny lub nieprawidłowy, w tym agonalny). Zaczęcie RKO bez oceny reakcji i bez oceny oddechu to typowy błąd kolejności.
W praktyce opiekuna medycznego kluczowe jest opanowanie tej sekwencji: reakcja → pomoc → oddech → RKO. Ułatwia to działanie pod stresem i minimalizuje ryzyko pominięcia krytycznych kroków.
