W pomiarach sytuacyjnych punktów kontrolowanych wybór technologii wynika przede wszystkim z wymaganej dokładności oraz warunków terenowych. Stacja totalna (tachimetr) umożliwia wyznaczanie położeń na podstawie pomiaru kątów i odległości, co w praktyce często daje wysoką i powtarzalną dokładność lokalną – szczególnie wtedy, gdy punkty mają służyć jako odniesienie (kontrola) dla innych prac.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Gdy wymagana jest wyższa dokładność pomiaru"?
Jeżeli wymagania dokładnościowe są bardzo rygorystyczne, w wielu zadaniach geodezyjnych preferuje się pomiar tachimetryczny, bo pozwala precyzyjnie kontrolować geometrię obserwacji, wykonywać pomiary celowe na wybrane znaki i łatwo prowadzić kontrolę nawiązania do osnowy. W efekcie stacja totalna bywa wybierana jako metoda zapewniająca spełnienie założonych tolerancji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Gdy punkty kontrolowane są oddalone od siebie o więcej niż 100 metrów" – sama odległość między punktami nie jest uniwersalnym kryterium wyboru instrumentu. O doborze metody decydują głównie wymagania dokładnościowe, widoczności, możliwość założenia stanowisk i organizacja pracy, a nie arbitralna granica odległości.
- "Gdy punkty kontrolowane są zbyt blisko siebie" – niewielkie odległości również nie przesądzają o konieczności użycia określonego sprzętu. Zarówno metody satelitarne, jak i tachimetryczne mogą być stosowane, jeśli spełniają wymagania zadania i zapewniają kontrolę jakości.
- "Gdy punkty kontrolowane są położone pod ziemią" – w typowym pomiarze sytuacyjnym punkty kontrolowane odnoszą się do znaków/elementów możliwych do wyznaczenia i identyfikacji w terenie. "Pod ziemią" nie stanowi standardowego, praktycznego uzasadnienia w tym kontekście i jest raczej nielogicznym dystraktorem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy wyboru metody pomiaru, najpierw sprawdź, czy któraś odpowiedź odnosi się do dokładności i kontroli jakości. To zwykle jest kluczowe kryterium w zadaniach dotyczących punktów kontrolnych.
