Wywiad terenowy służy m.in. sprawdzeniu zgodności materiałów mapowych i opisowych ze stanem w terenie. Punkt osnowy geodezyjnej jest elementem odniesienia dla pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych, dlatego każda rozbieżność (punkt istnieje w terenie, ale nie występuje w posiadanych materiałach) jest informacją istotną dla jakości pracy.
Najbezpieczniejszym postępowaniem jest zgłoszenie niezgodności do właściwego organu geodezyjnego (tj. podmiotu odpowiedzialnego za prowadzenie i aktualizację właściwych danych). Pozwala to na:
- weryfikację, czy punkt jest aktualnym punktem osnowy, czy np. znakiem historycznym albo elementem pomyłkowo uznanym za punkt osnowy,
- sprawdzenie, czy w materiałach nie brakuje aktualizacji,
- ograniczenie ryzyka, że wyniki pomiaru będą odniesione do niezweryfikowanego punktu.
Odpowiedź "Ignoruj punkt, ponieważ nie jest on zaznaczony na twojej mapie." jest błędna, bo zakłada bezkrytycznie pełną aktualność mapy i pomija fakt, że wywiad terenowy ma właśnie ujawniać takie rozbieżności. To typowa droga do powielania błędów w kolejnych opracowaniach.
Odpowiedź "Zaznacz punkt na mapie i kontynuuj wywiad." również jest niewłaściwa jako samodzielne działanie: odręczne dopisanie nie zastępuje formalnej weryfikacji, a punkt może wymagać sprawdzenia (opis topograficzny, stabilizacja, identyfikacja). Można go oczywiście odnotować na szkicu roboczym, ale kluczowe jest przekazanie informacji do weryfikacji.
Odpowiedź "Przerwij wywiad i powróć do biura." jest przesadna: samo stwierdzenie rozbieżności zwykle nie wymaga natychmiastowego przerwania prac, tylko ich udokumentowania i uruchomienia właściwej ścieżki zgłoszenia. Na egzaminie należy wybierać rozwiązanie, które zapewnia jakość danych i właściwy obieg informacji.
