Ekoton to strefa przejściowa między sąsiadującymi siedliskami lub ekosystemami. W praktyce leśnej jego tworzenie polega na takim doborze składu gatunkowego i rozmieszczenia gatunków, aby przejście było stopniowe, a zastosowane gatunki były dostosowane do lokalnych warunków.
Dlatego z przedstawionej tabeli najbardziej przydatne są preferencje glebowe i klimatyczne wszystkich gatunków. Tylko zestawiając wymagania wielu gatunków można ocenić, które z nich mogą rosnąć obok siebie i w jakiej części strefy przejściowej (bliżej jednego lub drugiego typu warunków) mają największe szanse na prawidłowy wzrost.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Preferencje glebowe dębu – to informacja zbyt wąska. Pomaga przy doborze stanowiska dla dębu, ale nie wystarcza do zaprojektowania ekotonu, gdzie kluczowe jest dopasowanie zestawu gatunków.
- Preferencje klimatyczne sosny – analogicznie, dotyczy tylko jednego gatunku i tylko jednego wymiaru (klimat). W ekotonie zwykle analizuje się jednocześnie kilka cech siedliska (m.in. gleba i mikroklimat) i kilka gatunków.
- Żadne z powyższych – jest błędne, bo informacje o wymaganiach siedliskowych (glebowych i klimatycznych) są podstawą racjonalnego doboru gatunków w zalesieniach i w kształtowaniu stref przejściowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy planowania (np. ekotonu, składu gatunkowego, odnowienia), zwykle właściwa odpowiedź odnosi się do kompletu danych potrzebnych do decyzji, a nie do pojedynczego przykładu z tabeli.
