Podczas zmiany bielizny pościelowej u osoby całkowicie unieruchomionej kluczowe jest takie przygotowanie łóżka, aby powierzchnia pod ciałem była równa, gładka i napięta. Odpowiedź "wygładzić i naciągnąć prześcieradło." jest właściwa, ponieważ bezpośrednio ogranicza powstawanie fałd, zagnieceń i nierówności pod pacjentem.
W praktyce opiekuńczej to właśnie fałdy prześcieradła są częstą przyczyną dyskomfortu (uczucie "uwierania"), a także zwiększonego tarcia i miejscowego ucisku. U osoby, która nie może sama zmienić pozycji, takie drobne nierówności działają dłużej i mogą pogarszać stan skóry. Dlatego po założeniu prześcieradła należy je starannie rozprostować, dociągnąć i zadbać o stabilne mocowanie na materacu.
Odpowiedź "umieścić pod prześcieradłem miękki koc." jest nieprawidłowa: dodatkowa warstwa może tworzyć kolejne zagięcia i "wałki", a ponadto utrudnia równe ułożenie pościeli. Samo wrażenie miękkości nie zastępuje gładkiej powierzchni.
Odpowiedź "zabezpieczyć prześcieradło matą antypoślizgową." również nie trafia w istotę czynności. W standardowej pielęgnacji łóżka priorytetem jest brak fałd i właściwe naciągnięcie, a nie dodawanie elementów, które mogą zmieniać ułożenie tkaniny i nie są konieczne do osiągnięcia celu.
Odpowiedź "założyć wykrochmalone i wyprasowane prześcieradło." bywa myląca, bo kojarzy się z porządkiem i estetyką. Jednak sztywność po krochmaleniu może obniżać komfort, a samo prasowanie nie gwarantuje, że prześcieradło pozostanie równe po ułożeniu pacjenta. Na egzaminie warto pamiętać zasadę: najpierw bezpieczeństwo skóry i wygoda, czyli brak zagnieceń.
