Suche jastrychy gipsowe mają specyficzną powierzchnię: mogą być chłonne i miejscami pylące. Przed przyklejeniem płytek (w tym klinkierowych) kluczowe jest przygotowanie podłoża tak, aby zaprawa klejąca miała stabilne warunki wiązania i dobrą przyczepność.
Dlatego właściwą czynnością jest "zagruntowania". Gruntowanie w praktyce służy przede wszystkim:
- ograniczeniu i ujednoliceniu chłonności podłoża,
- związaniu luźnych cząstek i pyłu na powierzchni,
- poprawie warunków przyczepności dla warstwy kleju.
Odpowiedź "wyszlifowania" bywa mylona z przygotowaniem, ale szlifowanie usuwa nierówności lub mleczko/warstwę słabą tylko w określonych przypadkach. Samo szlifowanie nie rozwiązuje problemu chłonności ani nie zawsze wiąże pył w stopniu wymaganym pod klejenie płytek.
Odpowiedź "zaimpregnowania" jest nieprecyzyjna w tym kontekście. Impregnaty stosuje się częściej do ochrony materiału przed zabrudzeniami lub wnikaniem wody (np. na gotowej okładzinie lub na wybranych podłożach), natomiast przed klejeniem płytek standardowo oczekuje się gruntowania odpowiednim preparatem systemowym.
Odpowiedź "wyszpachlowania" dotyczy wyrównywania ubytków lub uzyskania gładkości, ale nie jest typowym wymaganiem wynikającym z samego faktu, że podkład jest z suchego jastrychu gipsowego. Nawet po ewentualnym wyrównaniu podłoża etap gruntowania nadal może być potrzebny, bo odpowiada za parametry powierzchni istotne dla kleju.
W praktyce warto pamiętać: przed klejeniem najpierw ocenia się nośność i czystość podłoża, usuwa pył, a następnie dobiera i wykonuje gruntowanie zgodnie z przeznaczeniem podłoża i systemu klejowego.
