W łazience podłoże z płyt gipsowo-kartonowych wymaga ochrony przed wodą i okresowym zawilgoceniem, zanim zostanie wykonana okładzina z płytek ceramicznych. Dlatego stosuje się hydroizolację podpłytkową (najczęściej w postaci tzw. folii w płynie), która po nałożeniu tworzy szczelną warstwę ograniczającą przenikanie wody do podłoża. To zmniejsza ryzyko pęcznienia, osłabienia płyt, rozwoju pleśni oraz odspajania okładziny.
Odpowiedź "folią w płynie" jest trafna, bo ten materiał jest projektowany do pracy pod płytkami w pomieszczeniach mokrych i stanowi element systemu (zwykle razem z taśmami i narożnikami w miejscach newralgicznych, np. przy połączeniach ściana–podłoga).
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ dotyczą innych zastosowań:
- "papą izolacyjną" – papa to materiał bitumiczny przeznaczony typowo do izolacji przeciwwodnych na zewnątrz lub w rozwiązaniach dachowych i fundamentowych; nie jest standardową hydroizolacją podpłytkową na płyty g-k w łazience.
- "folią paroizolacyjną" – paroizolacja ogranicza przenikanie pary wodnej w przegrodach (np. w ścianach szkieletowych), ale nie zastępuje uszczelnienia przeciw bezpośredniej wodzie pod okładziną.
- "papą termozgrzewalną" – to odmiana papy montowana przez zgrzewanie, typowo na dachach; w łazience na płytach g-k jest rozwiązaniem nieadekwatnym technologicznie.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać: pod płytki w strefach mokrych dobiera się hydroizolację podpłytkową (np. "folię w płynie"), a materiały dachowe i paroizolacyjne nie pełnią tej samej funkcji.
