W podkładach (wylewkach) z zaprawy cementowej duże powierzchnie i długie odcinki są narażone na odkształcenia skurczowe podczas wiązania i wysychania. Skurcz oraz zmiany temperatury mogą powodować naprężenia, które bez podziału prowadzą do rys i spękań. Dlatego wykonuje się dylatacje, czyli szczeliny (lub nacięcia/oddzielenia) dzielące podkład na mniejsze, niezależnie "pracujące" pola.
W zadaniu podano zasadę: maksymalna długość pojedynczego pola (bez dylatacji) wynosi 3,0 m. Oznacza to, że planując siatkę dylatacji, należy tak podzielić podłoże pokazane na rysunku, aby żaden odcinek pola w kierunku długości ani szerokości nie przekraczał 3,0 m. Następnie zlicza się, ile pól powstaje po takim podziale (zwykle jest to iloczyn liczby pól w jednym kierunku i liczby pól w drugim kierunku, o ile rysunek przedstawia podział prostokątny).
Dlaczego poprawna odpowiedź to 8? Ponieważ po zastosowaniu podziału zgodnego z ograniczeniem 3,0 m (na podstawie wymiarów odczytanych z rysunku) otrzymuje się osiem wyodrębnionych pól między dylatacjami.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 4 – typowy błąd polega na policzeniu tylko podziału w jednym kierunku albo na potraktowaniu liczby linii dylatacyjnych jako liczby pól.
- 6 – często wynika z pominięcia jednego z wymaganych podziałów (np. uznania, że jeden z odcinków "może mieć trochę więcej" niż 3,0 m) albo z błędu w zliczaniu pól na rysunku.
- 2 – to zwykle skutek skrajnego uproszczenia: podział tylko na połowy bez sprawdzenia, czy długości pól spełniają warunek maksymalny 3,0 m.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw zaznacz na szkicu podziały co 3,0 m w obu osiach, potem policz liczbę prostokątnych pól między liniami dylatacji (pola to "oczka siatki", nie same linie).
