Dopasowanie energetyczne w typowych zadaniach z teorii obwodów oznacza dopasowanie mocy, czyli taki dobór obciążenia, aby moc wydzielana na obciążeniu była maksymalna. Wzmacniacz (lub źródło sygnału) modeluje się wtedy jako źródło Thevenina: idealne źródło napięciowe w szeregu z rezystancją wyjściową Rwy. Głośnik traktuje się w tym uproszczeniu jako rezystancję Rg.
W takim modelu moc na obciążeniu zależy od relacji Rg do Rwy. Gdy Rg jest bardzo mała, prąd jest duży, ale znaczna część mocy odkłada się na Rwy (straty w "źródle"). Gdy Rg jest bardzo duża, prąd jest mały, więc mimo małych strat na Rwy moc na obciążeniu również jest mała. Maksimum występuje pośrodku – gdy obciążenie jest równe rezystancji wyjściowej.
Dlatego warunek dopasowania mocy w przypadku czysto rezystancyjnym ma postać: Rg = Rwy. W ujęciu bardziej ogólnym, dla obwodów prądu przemiennego i elementów reaktancyjnych, mówi się o dopasowaniu impedancyjnym: impedancja obciążenia powinna być sprzężeniem zespolonym impedancji wyjściowej źródła (co sprowadza się do równości rezystancji przy braku składowych reaktancyjnych).
Pozostałe warianty relacji (np. Rg znacznie większa lub znacznie mniejsza od Rwy) nie spełniają kryterium maksymalnego przekazu mocy: albo rosną straty na rezystancji wyjściowej, albo spada prąd i moc oddawana do głośnika. W praktyce audio często projektuje się wzmacniacze z możliwie małą Rwy ze względu na kontrolę głośnika i sprawność, ale to jest inny cel niż dopasowanie energetyczne w sensie teoretycznym.
