W początkowym stadium choroby Alzheimera kluczowe jest takie wsparcie, które jednocześnie podtrzymuje funkcje poznawcze oraz ułatwia bezpieczne funkcjonowanie w środowisku społecznym. Dlatego prawidłowe działanie to stymulowanie pamięci i orientacji w rzeczywistości (np. ćwiczenia przypominania, rozmowy o miejscu i czasie, proste zadania poznawcze) oraz zapewnienie niezmienności otoczenia i przewidywalnej rutyny. Stałość zmniejsza ryzyko dezorientacji, napięcia i wycofania społecznego.
Odpowiedź zawierająca "proponować codziennie inne zajęcia … oraz zapewniać zmienność otoczenia" jest niekorzystna, ponieważ nadmiar nowości i częste zmiany mogą przeciążać osobę z otępieniem i utrudniać orientację. Dodatkowo schemat "polecenie–nagroda" nie jest sednem opieki wspierającej w tym kontekście; ważniejsze jest spokojne prowadzenie, powtarzalność i wzmacnianie poczucia bezpieczeństwa.
Wariant z "różnorodnymi zajęciami, zmieniać porę posiłków, zachęcać do samodzielnych spacerów" zawiera elementy potencjalnie ryzykowne: zmienianie pory posiłków uderza w rutynę, a zachęcanie do samodzielnych spacerów bez podkreślenia nadzoru/bezpieczeństwa może być niewłaściwe przy zaburzeniach orientacji.
Odpowiedź "zachęcać do ćwiczeń fizycznych, wyręczać w czynnościach" także nie jest najlepsza: aktywność ruchowa bywa korzystna, ale wyręczanie może prowadzić do szybszej utraty samodzielności i ograniczać trening praktycznych umiejętności. W opiece dąży się do wspierania tego, co podopieczna potrafi wykonać przy odpowiednim naprowadzeniu.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: mniej zmian, więcej rutyny; wspieraj, nie wyręczaj; ćwicz orientację i pamięć.
