Opis sytuacji wskazuje na trudność wynikającą przede wszystkim z przeżyć wewnętrznych podopiecznej po oparzeniu twarzy. Twarz jest obszarem szczególnie ważnym dla tożsamości i poczucia atrakcyjności, dlatego uraz w tej okolicy często wywołuje wstyd, lęk przed oceną oraz negatywny obraz samej siebie.
Na ten problem składa się typowy wzorzec zachowań:
- podopieczna unika bycia widzianą przez innych (nie uczestniczy w zajęciach terapeutycznych, nie je posiłków wspólnie),
- preferuje izolację w pokoju, mimo że aktywności są dostępne,
- utrzymuje relację z córką, ale w formie kontaktu pośredniego (telefon), co bywa sposobem na podtrzymanie więzi bez ekspozycji wyglądu.
Odpowiedź "braku wsparcia rodzinnego" nie pasuje do danych z opisu, ponieważ podopieczna pozostaje w kontakcie z córką. Sam fakt, że wybiera telefon, nie świadczy o braku więzi – raczej o potrzebie ochrony przed oceną i trudnych emocji związanych z wyglądem.
Odpowiedzi "odrzucenia przez personel" oraz "odrzucenia przez współmieszkańców" również nie są najlepiej uzasadnione, bo w treści nie ma informacji o negatywnych reakcjach otoczenia (wyśmiewaniu, konflikcie, skargach). Gdyby kluczowym problemem było realne odrzucenie, częściej pojawiają się sygnały sytuacyjne: konkretne incydenty, skargi na traktowanie, unikanie konkretnych osób. Tu dominuje wycofanie ogólne, typowe dla obniżonej samooceny po urazie.
W praktyce asystent osoby niepełnosprawnej powinien: okazać akceptację, nie komentować wyglądu oceniająco, zaproponować wsparcie psychologiczne oraz zachęcać do stopniowego powrotu do aktywności (małe kroki), tak aby nie wzmacniać unikania, ale też nie wywierać presji.
