U podopiecznej niesamodzielność wynika z otyłości oraz cukrzycy typu II. W planie pracy opiekunki środowiskowej priorytetem powinny być działania, które najbardziej wpływają na przyczynę ograniczeń funkcjonalnych i stan zdrowia, a jednocześnie mieszczą się w typowych kompetencjach opiekuńczych.
Prawidłowa odpowiedź: racjonalne odżywianie. Wsparcie w racjonalnym żywieniu (np. planowanie jadłospisu, pomoc w zakupach, przygotowanie posiłków zgodnych z zaleceniami, edukacja na temat regularności posiłków i ograniczania produktów wysokokalorycznych) może poprawiać kontrolę glikemii i masy ciała. To przekłada się na lepszą wydolność, mniejsze ryzyko powikłań i potencjalnie większą samodzielność w codziennych czynnościach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Dawkowanie insuliny – to czynność o charakterze medycznym. Opiekunka może obserwować stan podopiecznej i wspierać przestrzeganie zaleceń, ale ustalanie dawek i prowadzenie insulinoterapii nie powinno być traktowane jako główne działanie w jej planie pracy.
- Zapewnienie bezpieczeństwa – bezpieczeństwo jest ważne w każdej opiece domowej (np. zapobieganie upadkom), jednak w tym opisie kluczową przyczyną niesamodzielności są problemy metaboliczne i masa ciała. Dlatego "przede wszystkim" należy ukierunkować działania na dietę i styl życia.
- Utrzymywanie porządku i czystości – to wsparcie bytowe, które może być potrzebne, ale nie adresuje głównej przyczyny niesamodzielności związanej z otyłością i cukrzycą.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo "przede wszystkim", wybieraj działanie najbardziej powiązane z rozpoznanym problemem oraz realne do wykonania w ramach roli opiekunki (wsparcie, edukacja, organizacja dnia), a nie procedury medyczne.
