W sytuacji, gdy podopieczna od kilku dni przebywa w zakładzie opiekuńczym i jest zagubiona oraz obawia się o swoje zdrowie, kluczowe jest rozpoznanie dominującej potrzeby. Opis akcentuje przede wszystkim stan emocjonalny: niepokój, lęk, poczucie braku kontroli i trudność adaptacji do nowego środowiska. Najtrafniejszą odpowiedzią jest więc wsparcie emocjonalne.
Wsparcie emocjonalne polega na byciu obok, okazywaniu empatii, akceptacji, wysłuchaniu, uspokajaniu oraz wzmacnianiu poczucia bezpieczeństwa. W praktyce opiekun może zastosować spokojną rozmowę, nazwanie emocji ("widzę, że się Pani martwi"), zapewnienie o dostępności pomocy i cierpliwe wyjaśnienie, co będzie się działo w najbliższym czasie, bez przytłaczania nadmiarem informacji.
- Dlaczego nie materialne? Wsparcie materialne dotyczy przekazywania środków finansowych lub rzeczy (np. odzież, środki higieniczne). W opisie nie ma sygnału niedoboru zasobów, tylko trudność emocjonalna.
- Dlaczego nie informacyjne? Wsparcie informacyjne to dostarczanie informacji, porad i wskazówek (np. o leczeniu, planie dnia). Może być pomocne, ale samo "obawianie się o zdrowie" nie oznacza, że problemem jest brak wiedzy; rdzeniem jest lęk, który wymaga przede wszystkim regulacji emocji.
- Dlaczego nie instrumentalne? Wsparcie instrumentalne to konkretne działania i wyręczanie/pomoc w czynnościach (np. organizacja wizyty, pomoc w toalecie, towarzyszenie w drodze). Tu nie opisano bariery funkcjonalnej, tylko dezorientację i obawy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie dominują słowa typu "boi się", "martwi się", "czuje się samotna", "jest zagubiona", najczęściej chodzi o wsparcie emocjonalne. Gdy dominują "nie ma pieniędzy/rzeczy" – materialne; "nie wie, co robić" – informacyjne; "trzeba coś zorganizować/wykonać" – instrumentalne.
