W terminalnej fazie choroby priorytetem opiekuna jest wsparcie osoby starszej w sposób, który chroni jej godność, zmniejsza lęk i poczucie osamotnienia oraz respektuje jej potrzeby i granice. Dlatego odpowiedź "okazywać podopiecznemu empatię i szacunek" jest najwłaściwsza: empatia pomaga rozumieć emocje podopiecznego (smutek, złość, bezradność), a szacunek obejmuje m.in. takt, cierpliwość, uważne słuchanie, poszanowanie intymności i prawa do decyzji.
Pozostałe propozycje są problematyczne, bo mogą prowadzić do działań nieadekwatnych lub przekraczających rolę opiekuna. Stwierdzenie "często rozmawiać z podopiecznym o chorobie" sugeruje stałe kierowanie rozmów na temat choroby. Tymczasem komunikację należy dopasować do aktualnych potrzeb chorego: czasem potrzebuje rozmowy o obawach, a czasem odwrócenia uwagi, ciszy lub obecności bez słów. Nacisk na "często" może naruszać komfort psychiczny.
Odpowiedź "szczególnie zająć się rodziną podopiecznego" jest nieprecyzyjna. Rodzina bywa ważnym elementem wsparcia, ale opiekun w pierwszej kolejności odpowiada za podopiecznego. Wsparcie bliskich może być uzupełnieniem (np. prosta informacja organizacyjna, życzliwość, zachęcenie do kontaktu ze specjalistami), a nie "szczególnym" zastąpieniem opieki nad chorym.
Najbardziej ryzykowna jest propozycja "poinformować podopiecznego o złym stanie zdrowia". Przekazywanie informacji medycznych, rokowania czy interpretacja stanu zdrowia zwykle należy do personelu medycznego. Opiekun może natomiast wspierać rozmowę, zachęcić do zadania pytań lekarzowi/pielęgniarce oraz dbać o spokojne warunki i obecność bliskich, jeśli podopieczny tego chce.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: w opiece terminalnej najczęściej "najbezpieczniejszym" i profesjonalnym wyborem jest odpowiedź odwołująca się do godności, empatii, szacunku oraz komunikacji dopasowanej do potrzeb, a nie do presji rozmów czy działań wykraczających poza kompetencje.
