W przedstawionej sytuacji kluczową informacją jest to, że podopieczna po niedawnym wypadku samochodowym odczuwa silny lęk związany z wychodzeniem z domu oraz z przechodzeniem przez jezdnię. Lęk pojawia się nawet wtedy, gdy towarzyszy jej asystent, co sugeruje, że problem nie dotyczy braku towarzystwa, lecz subiektywnego poczucia zagrożenia.
Potrzeba bezpieczeństwa obejmuje dążenie do ochrony zdrowia i życia, przewidywalności oraz poczucia, że ryzyko jest pod kontrolą. Po doświadczeniu wypadku bodźce związane z ruchem ulicznym (jezdnia, samochody, przejście dla pieszych) mogą być kojarzone z realnym zagrożeniem. W efekcie osoba może unikać sytuacji, które przypominają zdarzenie, albo przeżywać napięcie mimo wsparcia innych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne?
- Autonomia dotyczy samostanowienia i niezależności. Tu głównym ograniczeniem nie jest brak chęci decydowania o sobie, tylko lęk przed niebezpieczeństwem w konkretnej sytuacji.
- Rozwój wiąże się z uczeniem się, realizacją celów i doskonaleniem. Opis nie wskazuje na frustrację związaną z brakiem możliwości rozwoju, lecz na reakcję obronną na potencjalne zagrożenie.
- Afiliacja odnosi się do potrzeby więzi, bliskości i przynależności. Podopieczna ma zapewnione towarzystwo asystenta, a mimo to doświadcza lęku, więc problemem nie jest samotność, tylko bezpieczeństwo.
W praktyce pracy asystenta taka diagnoza potrzeby kieruje wsparcie na działania zwiększające poczucie bezpieczeństwa: spokojne planowanie wyjść, wybór mniej obciążających tras, ćwiczenie przechodzenia przez jezdnię krok po kroku, wzmacnianie poczucia kontroli oraz – gdy lęk jest nasilony – zachęcenie do konsultacji ze specjalistą w ramach dostępnego systemu wsparcia.
