Opis zachowania podopiecznej (izolowanie się, unikanie dużej grupy, wyraźny lęk, zagubienie po kilku miesiącach pobytu w domu pomocy społecznej) najczęściej sugeruje, że osoba nie czuje się bezpiecznie i nie ma jeszcze poczucia przewidywalności nowej sytuacji. W ujęciu psychologicznym potrzeba bezpieczeństwa obejmuje m.in. ochronę przed zagrożeniem, stabilność, jasne zasady, poczucie kontroli i zaufanie do otoczenia.
Dlatego odpowiedź "bezpieczeństwa" najlepiej pasuje do przedstawionych objawów: lęk i wycofanie są częstą reakcją na niepewność oraz przeciążenie bodźcami społecznymi, zwłaszcza gdy osoba nie ma jeszcze zbudowanych relacji i nie rozumie w pełni reguł panujących w nowym miejscu.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne:
- "odżywiania" (potrzeba fizjologiczna) częściej ujawniałaby się jako skargi na głód, spadek masy ciała, odmowa posiłków, objawy osłabienia lub koncentracja na jedzeniu, a nie jako lęk przed grupą.
- "wypoczynku" także należy do potrzeb fizjologicznych; jej niezaspokojenie zwykle kojarzy się z bezsennością, zmęczeniem, rozdrażnieniem czy trudnością w regeneracji. Samo unikanie ludzi i poczucie zagubienia nie wskazuje wprost na deficyt odpoczynku.
- "miłości" (przynależności i bliskości) może mieć znaczenie w dłuższej perspektywie, ale w przedstawionym opisie dominują emocje związane z zagrożeniem i dezorientacją. Brak tej potrzeby częściej przejawia się smutkiem z powodu samotności, pragnieniem więzi, poszukiwaniem kontaktu, a nie głównie strachem przed grupą.
W praktyce terapeuty zajęciowego w DPS wniosek o niezaspokojonej potrzebie bezpieczeństwa przekłada się na dobór działań: zaczynanie od zajęć indywidualnych lub w małej, stałej grupie, stała struktura spotkań, jasne komunikaty, budowanie zaufania i stopniowe oswajanie z nowym środowiskiem. Takie podejście zmniejsza lęk i ułatwia późniejsze rozwijanie relacji społecznych.
