W zadaniu kluczowa jest zależność: podopieczna bywa smutna i przygnębiona, ale ożywia się, gdy odwiedzają ją bliskie osoby lub znajome. Taki wzorzec zachowania często oznacza, że relacje społeczne są dla niej ważnym "zasobem" poprawiającym samopoczucie. Gdy kontaktów jest mało, może pojawiać się obniżony nastrój związany z poczuciem samotności lub izolacji.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "o niezaspokojonej potrzebie przynależności"?
Potrzeba przynależności dotyczy bycia częścią relacji i wspólnoty: rozmowy, odwiedzin, poczucia akceptacji, bycia zauważonym. Skoro obecność kuzynek lub sąsiadek wyraźnie "uruchamia" energię i poprawia emocje, najbardziej prawdopodobne jest, że to właśnie kontakt i więź są elementem, którego na co dzień brakuje.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "o problemach z wyrażaniem negatywnych uczuć" – w opisie nie ma informacji, że podopieczna nie potrafi mówić o emocjach lub je maskuje. Wręcz przeciwnie: jej stan jest zauważalny, a zmiana nastroju wiąże się z obecnością innych, nie z trudnością komunikacji uczuć.
- "o niezaspokojonej potrzebie samorealizacji" – samorealizacja dotyczy realizowania celów, rozwoju i osiągnięć. Zadanie nie opisuje aspiracji, braku możliwości działania czy frustracji z powodu niespełnionych planów, tylko reakcję na wizyty i towarzystwo.
- "o problemach w sferze intelektualnej" – nie ma przesłanek o pogorszeniu pamięci, rozumienia czy orientacji. Poprawa funkcjonowania w kontakcie z innymi bardziej wskazuje na czynnik społeczno-emocjonalny niż poznawczy.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach sytuacyjnych szukaj "wyzwalacza" zmiany zachowania. Jeśli poprawa następuje przy towarzystwie, najczęściej testowana jest potrzeba relacji, wsparcia i przynależności, a nie potrzeby rozwojowe czy zaburzenia intelektualne.
