W duszności spoczynkowej celem opieki jest przede wszystkim ułatwienie oddychania i zmniejszenie pracy oddechowej. Najczęściej osiąga się to poprzez uniesienie tułowia (wezgłowia łóżka) i takie podparcie, aby klatka piersiowa mogła swobodniej się rozszerzać.
Odpowiedź "Fowlera" jest właściwa, ponieważ pozycja Fowlera (w praktyce półwysoka lub wysoka) polega na ułożeniu chorego z podniesioną górną częścią ciała. Taka pozycja zwykle:
- zmniejsza ucisk trzewi na przeponę,
- poprawia mechanikę oddechu,
- ułatwia odkrztuszanie i mówienie,
- jest lepiej tolerowana przy uczuciu braku powietrza (orthopnoe).
Odpowiedź "na boku" bywa stosowana z innych wskazań (np. komfort, profilaktyka odleżyn, bezpieczeństwo przy ryzyku zachłyśnięcia), ale sama w sobie nie jest typową pozycją pierwszego wyboru do doraźnego zmniejszania duszności spoczynkowej, zwłaszcza jeśli tułów pozostaje nisko.
Odpowiedź "na brzuchu" nie jest standardowym ułożeniem opiekuńczym dla podopiecznego w łóżku z dusznością w warunkach opieki środowiskowej; może utrudniać obserwację, komunikację i bywa źle tolerowana. Wymaga też szczególnej ostrożności i zwykle nie jest pierwszym wyborem w codziennej opiece.
Odpowiedź "Trendelenburga" (ułożenie z głową niżej niż tułów) jest w kontekście duszności szczególnie niekorzystna, bo może nasilać uczucie braku powietrza poprzez przesunięcie narządów ku górze i pogorszenie warunków pracy przepony.
W praktyce opiekunka, poza ułożeniem w pozycji Fowlera, powinna też zadbać o spokój, rozluźnienie odzieży uciskającej, dostęp świeżego powietrza oraz szybkie zgłoszenie pogorszenia stanu (narastanie duszności, sinica, splątanie, ból w klatce piersiowej) zgodnie z procedurami miejsca pracy.
