Wybór pomocy do poruszania się powinien wynikać z możliwości funkcjonalnych podopiecznego oraz celu przemieszczania. W zadaniu wskazano dwie kluczowe informacje: podeszły wiek, zaburzenia lokomocyjne znacznego stopnia oraz potrzebę przemieszczenia się na dalszą odległość. Taki opis sugeruje, że samodzielny chód jest poważnie ograniczony (szybkie męczenie, ból, niestabilność, bardzo wysokie ryzyko upadku), a więc priorytetem staje się bezpieczny transport, a nie samo "podparcie podczas chodzenia".
Odpowiedź "w wózek inwalidzki" jest właściwa, ponieważ wózek umożliwia przemieszczenie bez konieczności utrzymywania obciążenia kończyn dolnych i bez wymogu stabilnego chodu. Daje też możliwość asekuracji przez opiekuna, ułatwia pokonanie dłuższych korytarzy i zmniejsza ryzyko incydentu (potknięcie, zasłabnięcie, nagłe pogorszenie równowagi).
- "w czwórnóg" – to pomoc dla osoby, która nadal chodzi, ale potrzebuje większej stabilizacji niż przy lasce. W znacznych zaburzeniach lokomocji i na dalszy dystans może być niewystarczający i męczący, a przy osłabieniu grozi utratą równowagi.
- "w kule pachowe" – wymagają dobrej koordynacji, siły kończyn górnych i umiejętności odciążania kończyny dolnej. U osoby starszej z dużymi ograniczeniami oraz przy dłuższym dystansie mogą zwiększać ryzyko zmęczenia i upadku.
- "w laskę" – jest przeznaczona raczej przy niewielkich lub umiarkowanych trudnościach, gdy podopieczny jest w stanie samodzielnie i bezpiecznie chodzić. Przy znacznych zaburzeniach nie zapewnia wystarczającego wsparcia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "znacznego stopnia" i "dalsza odległość", myśl o rozwiązaniu, które minimalizuje konieczność chodzenia i maksymalizuje bezpieczeństwo, czyli o wózku (z dobraniem pasów, podnóżków i techniki prowadzenia zgodnie z zasadami bezpieczeństwa).
