W opiece i asystowaniu osobie z niepełnosprawnością ważne jest łączenie obserwowanych zachowań z możliwymi niezaspokojonymi potrzebami. W opisie kluczowa jest informacja, że podopieczny od roku nie ma kontaktu z rodziną. Długotrwała utrata lub brak relacji rodzinnych może prowadzić do poczucia osamotnienia i spadku dobrostanu psychicznego.
Wskazane objawy: przygnębienie, brak apetytu oraz zaburzenia snu nie są same w sobie "diagnozą", ale są typowymi sygnałami, że osoba może przeżywać przewlekły stres, smutek lub obniżenie nastroju. W kontekście braku bliskich relacji najbardziej logicznie łączy się to z niezaspokojeniem potrzeby przynależności/więzi, czyli tutaj: potrzeby kontaktów rodzinnych.
Odpowiedź "szacunku" jest mniej trafna, ponieważ dotyczy przede wszystkim tego, czy otoczenie traktuje osobę godnie, z poszanowaniem praw i granic. Brak apetytu i bezsenność nie wynikają typowo z samego braku szacunku, a w opisie nie ma przesłanek o upokarzaniu czy lekceważeniu.
Odpowiedź "uznania" również odnosi się do potrzeby bycia docenianym, zauważonym, otrzymywania pozytywnej informacji zwrotnej. Może ona wpływać na motywację, ale w przedstawionej sytuacji dominującą przesłanką jest zerwana więź rodzinna, a nie brak pochwał czy prestiżu.
Odpowiedź "samorealizacji" wiąże się z rozwojem, realizacją celów i poczuciem spełnienia. U podopiecznego nie opisano frustracji związanej z ambicjami czy celami życiowymi, natomiast wyraźnie wskazano na brak kontaktu z rodziną oraz objawy pogorszenia funkcjonowania.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach tego typu najpierw wyłap "najmocniejszą informację" z opisu (tu: brak kontaktu z rodziną), a dopiero potem dopasuj ją do kategorii potrzeb. Objawy somatyczne (sen, apetyt) traktuj jako sygnały towarzyszące, a nie jedyny klucz do odpowiedzi.
