Zasiłek celowy w pomocy społecznej rozumie się jako świadczenie pieniężne przeznaczone na konkretny, określony cel, czyli na pokrycie niezbędnego wydatku lub zaspokojenie doraźnej potrzeby bytowej. W praktyce kluczowe jest to, że świadczenie to odpowiada na problem braku środków na określoną potrzebę (np. zakup rzeczy pierwszej potrzeby), a nie na brak umiejętności lub brak możliwości wykonania czynności.
Dlatego poprawne jest wskazanie odpowiedzi "Podopieczny C", ponieważ opis dotyczy osoby bezrobotnej, która nie ma środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Taki opis najtrafniej pasuje do sytuacji, w której wsparcie pieniężne na określony cel może być adekwatną formą pomocy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepszym wyborem:
- "Podopieczny A" – problemem jest przede wszystkim brak samodzielnej mobilności. W wielu przypadkach pierwszym kierunkiem wsparcia bywa organizacja opieki, asystencji, sprzętu lub usług, czyli rozwiązania zwiększające bezpieczeństwo i możliwość funkcjonowania, a nie jedynie jednorazowe wsparcie pieniężne.
- "Podopieczny B" – trudność dotyczy utrzymania czystości w domu, co typowo wskazuje na potrzebę zorganizowania pomocy w czynnościach dnia codziennego (wsparcie usługowe, opiekuńcze, środowiskowe). Sama informacja nie przesądza o braku środków, więc wybór świadczenia pieniężnego nie jest tu najbardziej oczywisty.
- "Żaden z podopiecznych" – jest nieprawidłowe, bo w tabeli znajduje się sytuacja typowo kojarzona z potrzebą wsparcia finansowego na konkretny cel, czyli brak środków na podstawowe potrzeby.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawia się brak środków i potrzeba pokrycia wydatku, częściej pasuje świadczenie pieniężne. Gdy dominują problemy z wykonaniem czynności (higiena, porządek, poruszanie się), zwykle rozważa się usługi i organizację wsparcia.
