U osoby z zaawansowaną chorobą Alzheimera opiekun bardzo często mierzy się z dezorientacją, zaburzeniami oceny sytuacji, nieprzewidywalnymi zachowaniami oraz trudnością w stosowaniu się do poleceń. W praktyce oznacza to podwyższone ryzyko zdarzeń niebezpiecznych: upadków, urazów, wyjścia z domu i zgubienia się (błądzenia), niewłaściwego użycia urządzeń, sięgnięcia po leki lub substancje nieprzeznaczone do spożycia.
Dlatego odpowiedź "bezpieczeństwa" jest najbardziej uzasadniona jako priorytet opiekuńczy: najpierw minimalizuje się ryzyko szkody (dla podopiecznego i otoczenia), a dopiero potem planuje pozostałe działania wspierające. Zapewnianie bezpieczeństwa obejmuje m.in. nadzór adekwatny do stanu chorego, dostosowanie mieszkania (oświetlenie, usunięcie progów/przeszkód, zabezpieczenie ostrych przedmiotów), wsparcie w przemieszczaniu oraz organizację przewidywalnej rutyny.
Odpowiedź "przynależności" może kojarzyć się z potrzebą wsparcia emocjonalnego i relacji. Jest to ważne w demencji, ale zwykle nie jest "pierwszym krokiem", jeśli istnieje realne ryzyko urazu lub zaginięcia. Odpowiedź "wypoczynku" także dotyczy komfortu i regeneracji, jednak jej realizacja w opiece wymaga wcześniejszego zapewnienia bezpiecznych warunków (np. aby w nocy chory nie upadł lub nie opuścił mieszkania).
Odpowiedź "oddychania" reprezentuje potrzebę fizjologiczną i w sytuacjach nagłych bywa absolutnym priorytetem medycznym. W tym pytaniu nie wskazano jednak problemów oddechowych ani stanu zagrożenia życia, tylko zaawansowaną demencję jako problem opiekuńczy. W takim ujęciu najbardziej typowym, pierwszoplanowym zadaniem opiekuna jest bezpieczeństwo, bo to ono najszybciej przekłada się na zapobieganie wypadkom i powikłaniom.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy demencji i "pierwszej kolejności", szukaj odpowiedzi związanej z redukcją ryzyka (upadek, błądzenie, uraz) i zabezpieczeniem środowiska, a nie z długofalowym dobrostanem emocjonalnym.
