W klasycznych ujęciach kanonu proporcji sylwetki człowieka stosuje się moduł, czyli jednostkę odniesienia pozwalającą porównywać wielkości poszczególnych części ciała w sposób powtarzalny. Najczęściej takim modułem jest wysokość głowy, mierzona od ciemienia do bródki. Dzięki temu można opisać sylwetkę jako określoną liczbę "głów" (np. w ujęciach rysunkowych), a następnie sprawdzać zgodność proporcji.
Odpowiedź "wysokość głowy, od ciemienia do bródki." jest poprawna, bo to właśnie głowa stanowi standardowy wyznacznik (jednostkę) do ustalania proporcji i podziału sylwetki w kanonie.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ nie pełnią roli typowego, uniwersalnego modułu kanonu:
- "długość ręki, od łokcia do pachy." – to odcinek kończyny górnej, trudniejszy do jednoznacznego i powtarzalnego wyznaczenia (zależny od ustawienia ciała), a ponadto nie jest klasyczną jednostką opisu proporcji całej sylwetki.
- "wysokość tułowia, od pasa do ramion." – tułów jest ważny w analizie sylwetki, ale podany odcinek nie stanowi standardowej jednostki kanonu; dodatkowo "pas" i "ramiona" mogą być różnie interpretowane (linia talii, bioder, obręczy barkowej).
- "długość nogi, od uda do kolana." – to jedynie fragment kończyny dolnej. Kanon proporcji dotyczy całej sylwetki i opiera się na bardziej stałym, rozpoznawalnym module niż wycinek nogi.
Z punktu widzenia fryzjerstwa wiedza o proporcjach pomaga w ocenie harmonii wyglądu klienta: wielkość głowy względem sylwetki oraz "ciężar" fryzury (objętość, długość, linie) mogą optycznie zmieniać odbiór proporcji. Dlatego znajomość podstawowego wyznacznika kanonu jest przydatna w doborze kształtu i objętości fryzury.
