Kosztorys inwestorski to dokument zamawiającego służący do oszacowania wartości robót budowlanych przed wszczęciem postępowania. W obszarze zamówień publicznych przepisy wskazują jako podstawową metodę sporządzenia kosztorysu inwestorskiego kalkulację uproszczoną.
Istota kalkulacji uproszczonej polega na tym, że dla każdej pozycji robót przyjmuje się ilość z przedmiaru oraz odpowiednią cenę jednostkową, a następnie wylicza wartość pozycji i sumuje wartości wszystkich pozycji. W praktyce oznacza to "przedmiar × cena jednostkowa", bez konieczności rozbijania każdej pozycji na szczegółowe składniki (robocizna, materiały, sprzęt) w samym kosztorysie inwestorskim.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "kalkulacja własna" – określenie nie odpowiada podstawowej metodzie wymaganej dla kosztorysu inwestorskiego w zamówieniach publicznych; może kojarzyć się z indywidualnym sposobem kalkulacji wykonawcy, ale nie opisuje właściwej metody sporządzenia kosztorysu inwestorskiego.
- "kalkulacja szczegółowa" – jest wykorzystywana przede wszystkim jako narzędzie do ustalania cen jednostkowych, gdy nie ma odpowiednich danych rynkowych, natomiast nie stanowi podstawowej metody sporządzania kosztorysu inwestorskiego w reżimie zamówień publicznych.
- "kalkulacja wskaźnikowa" – to podejście oparte na wskaźnikach (uśrednieniach, wskaźnikach kosztów), które może pojawiać się w innych kontekstach szacowania kosztów, lecz nie jest podstawową metodą sporządzania kosztorysu inwestorskiego w tym obszarze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy metody sporządzenia kosztorysu inwestorskiego w zamówieniach publicznych, szukaj odpowiedzi, która odpowiada obowiązkowej metodzie "ilość × cena jednostkowa", a nie metodom pomocniczym do budowy ceny jednostkowej.