Ludoterapia (terapia zabawą) polega na wykorzystywaniu zabawy jako głównego środka oddziaływania terapeutycznego. W praktyce terapeuty zajęciowego zabawa może pełnić funkcję diagnostyczną (obserwacja zachowania, relacji, sposobu rozwiązywania problemów), rozwojową (ćwiczenie funkcji poznawczych i społecznych) oraz wspierającą (obniżanie napięcia, budowanie motywacji do aktywności).
Dlaczego poprawna jest "zabawa"?
Bo to właśnie aktywność zabawowa stanowi sedno tej metody: gra, zabawa tematyczna, zabawy ruchowe czy zabawy z regułami są narzędziem, przez które realizuje się cele terapeutyczne (np. usprawnianie komunikacji, współpracy, samokontroli, koncentracji).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- film – może być pomocniczym środkiem w zajęciach (np. inspiracja do rozmowy), ale nie jest podstawowym, definiującym narzędziem ludoterapii.
- kontakt z przyrodą – to raczej obszar oddziaływań kojarzony z aktywnościami przyrodniczymi/terenowymi; może wspierać terapię, ale nie definiuje ludoterapii.
- działalność artystyczna – jest charakterystyczna dla arteterapii (działania plastyczne, techniki artystyczne), a nie dla terapii zabawą.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie brzmi o "podstawowy środek oddziaływania", szukaj odpowiedzi, która jest rdzeniem definicji metody (tu: zabawa), a nie elementem, który może jedynie pojawić się na zajęciach jako dodatek.
