Masowy zakwit sinic (często określanych także jako cyjanobakterie) w zbiorniku otwartym bywa rozpoznawany już w terenie na podstawie obrazu wody: pojawiają się zielone smugi, kożuch na powierzchni lub miejscowa piana. Taki stan zwykle świadczy o eutrofizacji, czyli nadmiernym wzbogaceniu wody w składniki odżywcze, przede wszystkim związki fosforu i azotu. Źródłem biogenów mogą być m.in. spływy z terenów rolniczych, nieszczelne systemy kanalizacyjne czy dopływ niedostatecznie oczyszczonych ścieków.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "o silnym zanieczyszczeniu wody"?
W praktyce ochrony środowiska zakwit sinic traktuje się jako ważny sygnał pogorszenia jakości wody i zaburzenia równowagi ekosystemu. Nadmierna produkcja biomasy fitoplanktonu jest skutkiem zbyt dużej dostępności biogenów, czyli formy zanieczyszczenia (biogennego) prowadzącego do niekorzystnych zmian w zbiorniku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "o dużym natlenieniu wody" – zakwit nie jest wiarygodnym wskaźnikiem wysokiego natlenienia. W dzień fotosynteza może podnosić stężenie tlenu, ale nocą intensywne oddychanie i rozkład materii organicznej mogą prowadzić do deficytów tlenowych. Zakwit częściej sygnalizuje ryzyko wahań tlenu niż trwałe "duże natlenienie".
- "o zasoleniu wody" – zasolenie może wpływać na skład gatunkowy organizmów, ale typowy obraz zielonych smug/kożucha w wodach śródlądowych nie jest charakterystycznym wskaźnikiem zasolenia. Zakwity są częściej powiązane z dopływem biogenów i warunkami troficznymi.
- "o słabym nasłonecznieniu zbiornika" – zakwity zwykle rozwijają się przy sprzyjających warunkach wzrostu, do których należą m.in. odpowiednia temperatura i dostęp światła. "Słabe nasłonecznienie" nie tłumaczy masowego zakwitu jako zjawiska dominującego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się zakwit sinic, myśl o eutrofizacji i dopływie biogenów. Objawy powierzchniowe (smugi, kożuch) to szybka przesłanka do oceny, że jakość wody jest obniżona i wymaga dalszej diagnostyki.
