KWALIFIKACJA CHM5 - CZERWIEC 2015

W poborze próbek wód podziemnych kluczowe jest, aby materiał pojemnika nie zmieniał składu próbki i nie wprowadzał zanieczyszczeń. Dlatego jako rozwiązanie typowe wskazuje się polietylen (np. butelki z tworzywa), ponieważ w praktyce terenowej jest:

• odporny mechanicznie (mniejsze ryzyko stłuczenia niż szkło),
• lekki i wygodny w transporcie,
• zwykle mało reaktywny wobec wielu składników nieorganicznych, co pomaga ograniczać wpływ opakowania na wynik.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w ujęciu ogólnym:

• Ze szkła – szkło bywa stosowane przy wybranych oznaczeniach (szczególnie dla części związków organicznych), ale nie jest uniwersalnym wyborem dla wszystkich sytuacji terenowych: jest kruche, cięższe i przy niektórych analitach może wystąpić problem adsorpcji lub wymagań dotyczących zamknięć.
• Z grubego metalu – metal może korodować, reagować z próbką lub wprowadzać jony metali, co zaburza wyniki. Dodatkowo utrudnia kontrolę czystości i bywa niezgodny z metodykami dla wielu oznaczeń.
• Z włókna szklanego – nie jest standardowym materiałem na pojemniki do próbek wód; może pylić, uwalniać składniki spoiwa i jest trudne do zapewnienia jako materiał "czysty analitycznie".

Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o pojemniki pamiętaj, że w praktyce dobór zależy od tego, co oznaczasz oraz jak próbka jest konserwowana. Jeśli jednak pytanie nie podaje rodzaju analiz, zwykle chodzi o najczęściej stosowany, terenowo praktyczny materiał ograniczający ryzyko kontaminacji.