Połączenie zgrzewane to połączenie nierozłączne, w którym elementy są łączone przez miejscowe nagrzanie (najczęściej wskutek przepływu prądu w zgrzewaniu oporowym) oraz docisk. Na rysunkach technicznych i schematach technologicznych połączenia zgrzewane najczęściej kojarzy się z:
- brakiem wyraźnej spoiny charakterystycznej dla spawania,
- lokalnym miejscem połączenia (pojedynczy punkt lub ich szereg),
- częstym zastosowaniem złącza zakładkowego w cienkich blachach.
Dlatego poprawny wybór wymaga zwrócenia uwagi na to, jak przedstawiono strefę łączenia. Jeżeli na rysunku widać ciągłą spoinę biegnącą wzdłuż krawędzi, to typowo jest to cecha połączenia spawanego, a nie zgrzewanego. Jeżeli widać elementy łączone śrubą, nakrętką, nitem lub wpustem, to są to połączenia rozłączne albo innego typu nierozłączne, które nie spełniają definicji zgrzewania.
W praktyce warsztatowej (również na poziomie pracownika pomocniczego ślusarza) taka umiejętność przydaje się przy:
- wstępnej ocenie, czy element można rozebrać bez zniszczenia (zgrzew – zwykle nie),
- doborze metody naprawy (np. odtworzenie zgrzewów vs wykonanie spoiny),
- kontroli wizualnej prostych połączeń blach.
Najczęstsze pomyłki wynikają z utożsamiania każdego "złącza" z widoczną linią z połączeniem spawanym lub z nierozróżniania połączeń rozłącznych (śrubowych) od nierozłącznych. Kluczem jest analiza sposobu przedstawienia miejsca łączenia, a nie samego kształtu elementów.
