W systemach Ubuntu/Debian zarządzanie pakietami odbywa się przez APT. Kluczowa różnica między poleceniami polega na tym, czy APT może zmieniać zależności (instalować nowe pakiety lub usuwać stare), aby dokończyć aktualizację.
Poprawne jest "apt-get dist-upgrade", ponieważ wykonuje pełną aktualizację z tzw. inteligentnym rozwiązywaniem zależności. Oznacza to, że jeśli aktualizacja wymaga doinstalowania nowych pakietów albo usunięcia pakietów przestarzałych, to proces może to zrobić automatycznie. W praktyce właśnie taki tryb jest potrzebny, gdy aktualizacja obejmuje elementy systemu, które pociągają za sobą zmiany zależności, w tym często nowe wersje jądra.
Odpowiedź "apt-get upgrade" jest niepoprawna w tym kontekście, bo ten tryb aktualizuje pakiety tylko wtedy, gdy da się to zrobić bez instalowania nowych zależności i bez usuwania dotychczasowych. Skutkiem jest sytuacja, w której część pakietów może zostać "wstrzymana" (niezaktualizowana), jeśli wymagałaby zmian w zależnościach, co nie spełnia warunku "cały system do nowej wersji".
"apt-get update" również nie jest właściwe, bo nie aktualizuje zainstalowanych pakietów: jedynie pobiera i odświeża informacje o dostępnych wersjach z repozytoriów. To często pierwszy krok przed właściwą aktualizacją, ale samo w sobie nie zmienia wersji pakietów w systemie.
"apt-get install nazwa_pakietu" służy do instalowania konkretnego pakietu (lub jego reinstalacji/zmiany wersji), a nie do pełnego podnoszenia całego systemu.
W praktyce administracyjnej często stosuje się sekwencję: najpierw odświeżenie list ("apt-get update"), a następnie pełna aktualizacja ("apt-get dist-upgrade").
