Pomocnicze zapory przeciwwybuchowe są elementem ochrony przeciwwybuchowej w podziemnych zakładach górniczych. Stosuje się je wewnątrz rejonów wentylacyjnych, aby ograniczyć zasięg wybuchu pyłu węglowego i przerwać jego propagację.
Kluczowe w tym pytaniu jest to, że odległość zapory od miejsc możliwego zapoczątkowania wybuchu jest wymogiem prawnym i ma charakter przedziału (minimum i maksimum). Odpowiedź "60 ÷ 200 m" oznacza, że zapora ma być wykonana nie bliżej niż 60 m, ale też nie dalej niż 200 m od potencjalnego miejsca inicjacji wybuchu pyłu.
Dlaczego pozostałe zakresy są nieprawidłowe?
- "80 ÷ 210 m" – zawiera zbyt duże maksimum (210 m), czyli dopuszcza ustawienie zapory dalej niż przewiduje wymaganie.
- "100 ÷ 250 m" – ma jednocześnie zbyt duże minimum (100 m) i zbyt duże maksimum (250 m), więc nie zapewnia spełnienia granic 60–200 m.
- "20 ÷ 150 m" – minimum 20 m jest zbyt małe, czyli dopuszcza ustawienie zapory zbyt blisko miejsca potencjalnego zapłonu/wybuchu.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać, że liczby w przepisach często są podane jako warunek "nie mniej niż" oraz "nie więcej niż". W zadaniach testowych oznacza to, że prawidłowy przedział musi jednocześnie spełniać oba ograniczenia, a nie tylko "być w przybliżeniu podobny".
