Integrowana ochrona roślin (IPM) polega na takim doborze metod i środków, aby skutecznie ograniczać agrofagi, a jednocześnie minimalizować ryzyko dla zdrowia ludzi, środowiska i organizmów pożytecznych. W praktyce oznacza to m.in. preferowanie rozwiązań bardziej selektywnych oraz takich, które mają możliwie małe skutki uboczne dla organizmów niecelowych.
W przedstawionej tabeli kluczową informacją jest kolumna "Skutki uboczne dla organizmów niecelowych". Odpowiedź "Środek B" jest poprawna, ponieważ przy "biologicznych pestycydach" wskazano niski poziom skutków ubocznych. Taki opis najlepiej pasuje do zasady IPM: jeśli można osiągnąć cel ochrony przy mniejszym oddziaływaniu na organizmy niecelowe, wybiera się wariant o niższym ryzyku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Środek A" – ma wysokie skutki uboczne dla organizmów niecelowych. W IPM nie jest to preferowany wybór, ponieważ większe ryzyko dla organizmów pożytecznych i równowagi biologicznej może prowadzić do wtórnych problemów (np. zaburzenia populacji naturalnych wrogów szkodników).
- "Środek C" – ma skutki uboczne średnie. Nawet jeśli składniki określono jako "naturalne", nie przesądza to o bezpieczeństwie. Skoro istnieje opcja o niższych skutkach ubocznych, to podejście integrowane kieruje do wyboru bardziej "łagodnego" wariantu.
- "Wszystkie są równie odpowiednie" – jest niezgodne z ideą IPM, bo w tabeli podano wyraźnie różne poziomy skutków ubocznych. Różnice te są właśnie kryterium wyboru w pytaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się IPM, często punkt ciężkości leży w minimalizacji skutków ubocznych oraz w doborze metod mniej inwazyjnych (profilaktyka, biologiczne metody, selektywne środki) – o ile z danych wynika, że są one właściwsze.
