Porażenie nerwu strzałkowego (zwłaszcza jego gałęzi głębokiej) wiąże się z osłabieniem lub brakiem czynności mięśni odpowiedzialnych za zgięcie grzbietowe stopy oraz unoszenie palców. W praktyce oznacza to, że pacjent nie potrafi skutecznie unieść przodostopia w czasie chodu, a stopa ma tendencję do "zwisania" w dół.
To typowy obraz kliniczny określany jako stopa opadająca. Często towarzyszy mu charakterystyczna kompensacja w chodzie (np. wyższe unoszenie kolana w fazie przenoszenia), aby uniknąć zahaczania palcami o podłoże. Dla technika ortopedy to ważny sygnał przy doborze zaopatrzenia: w takich przypadkach rozważa się stabilizację i wspomaganie unoszenia przodostopia odpowiednio dobraną ortezą.
Odpowiedź "spastycznej" nie pasuje, bo stopa spastyczna jest zwykle skutkiem wzmożonego napięcia mięśniowego i uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego, a nie porażenia nerwu obwodowego strzałkowego. Odpowiedź "odwiedzeniowej" opisuje ustawienie stopy w płaszczyźnie czołowej (kierunek ustawienia przodostopia), które nie jest typowym, dominującym następstwem izolowanego porażenia nerwu strzałkowego. Odpowiedź "płasko-koślawej" dotyczy przede wszystkim obniżenia wysklepienia i koślawości pięty, a więc deformacji o innej biomechanice i etiologii niż czysty deficyt zgięcia grzbietowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się porażenie nerwu strzałkowego, kluczowym skojarzeniem jest deficyt unoszenia przodostopia, czyli właśnie stopa opadająca.
